2 Bölü 3 Neye Eşittir?
Bir zamanlar, güneşli bir öğleden sonra, iki eski dost bir kafede oturmuş, hayatın anlamı hakkında sohbet ediyorlardı. Ali ve Ayşe birbirlerini çok iyi tanırlardı. Birbirlerinin düşüncelerini, korkularını, umutlarını yıllardır paylaşmışlardı. Ali genellikle çözüm odaklıydı; her sorun için bir çözüm bulmaya çalışır, mantıklı ve stratejik bir şekilde ilerlerdi. Ayşe ise daha çok empatikti, insanların duygularını anlar ve onlarla ilişkiler kurarak hayata yaklaşırdı. Bu öğleden sonra da, birbirlerinin bakış açılarını anlayarak, çok farklı bir konu hakkında konuşuyorlardı: Matematik.
Ali, Ayşe’ye doğru eğildi ve gülümsedi. “Ayşe,” dedi, “Bazen basit bir soru, çok derin bir anlam taşır. Mesela, ‘2 bölü 3 neye eşittir?’ diye soruyorum kendime.”
Ayşe şaşkın bir şekilde başını sallayarak ona baktı. “Neden bu soruyu soruyorsun? Cevap belli değil mi?”
Ali, derin bir nefes aldı ve gözlerini Ayşe’ye odakladı. “Evet, cevabı biliyoruz. Ama aslında, 2 bölü 3’ün neye eşit olduğuna bakarken, hayatın da bir ölçüsünü buluyoruz. Hani, biz insanlar hep net cevaplar ararız, değil mi? Ama hayatta bazen kesin bir sonuç yoktur. Ya da vardır ama o sonucu görmek için biraz daha derin düşünmemiz gerekir.”
Ayşe, anlamaya çalışarak biraz daha yaklaştı. “Tam olarak ne demek istiyorsun?”
Ali’nin sesindeki kararlılık arttı. “Biliyorsun, 2 bölü 3’ü matematiksel olarak 0.6666… diye yazıyoruz. Yani, bir sayı ne kadar çok bölünürse, o kadar yaklaşır ama asla tam olarak bir sayıya ulaşmaz. Sanki hayat da böyle değil mi? Hep bir şeylerin eksik olduğu, ulaşmak istediğimiz ancak asla tam anlamıyla elde edemediğimiz bir şeyler var.”
Ayşe, biraz düşündü. “Yani, hayatın bazen tam olarak kavrayamadığımız bir şeyler içerdiğini mi söylüyorsun? Belki de bazı duygusal boşlukları…”
Ali gülümsedi ve başını salladı. “Evet, tam olarak. Bu dünyada, her şeyin bir cevabı, bir sonu olmayabiliyor. 2 bölü 3, o eksikliği, o boşluğu simgeliyor. Aslında bir tamamlanmamışlık duygusu var. Hep daha fazlasını istiyoruz, hep daha fazlasını arıyoruz, ama bazen sadece ‘işte burada’ diyen bir anı yakalamamız gerekiyor.”
Ayşe, derin bir iç çekti ve Ali’nin söylediklerini anlamaya başladı. “Sanırım kadınlar, daha çok o boşlukları hissediyorlar, değil mi? Yani, bu eksikliği fark ediyorum, ama senin gibi birisi bunu stratejiye döküp bir şekilde ‘tamam, bu çözülmeli’ diyebiliyor.”
Ali’nin bakışları, Ayşe’yi anlamış bir şekilde taradı. “Evet, erkekler daha çok çözüm arar, evet. Ama bazen, o çözüme varmanın bir yolunun da o boşluğu kabul etmek olduğunu unuturuz. 2 bölü 3’e baktığında, bir şeyin eksik olduğunu görüyorsun, ama bu eksiklik de bir tamamlanmamışlık değil. Bazen hayatı olduğu gibi kabullenmek gerek.”
Ayşe, gözlerini açarak Ali’ye doğru yaklaştı. “Belki de hepimiz o eksiklikleri farklı şekillerde algılıyoruz. Senin gibi bir adam, çözüm odaklı bir şekilde bir şeyleri tamamlama yolunda ilerlerken, biz bazen o eksiklikle barışmayı öğreniyoruz. Ama belki de tam da burada buluşuyoruz, değil mi? Birbirimizin eksikliklerini tamamlamak.”
Ali, başını sallayarak gülümsedi. “Evet, belki de. 2 bölü 3, sadece bir matematiksel sonuç değil. O, hayatın da bir özeti gibi. Kimi zaman tamamlanmamış, eksik, ama her zaman bir şeyler öğrenmek için bir fırsat.”
Ayşe, sakin bir şekilde gülümsedi ve derin bir nefes aldı. “İşte bu yüzden seninle her zaman güzel sohbetler yapabiliyoruz. Çünkü ne kadar farklı olsak da, her birimiz o eksiklikleri tamamlamak için birbirimize ihtiyaç duyuyoruz.”
O an, kafenin penceresinden dışarı bakarken, Ali ve Ayşe birbirlerine daha yakın hissettiler. 2 bölü 3, belki de sadece bir matematiksel oran değildi. Aynı zamanda yaşamın kendisiydi; eksik, ama hep daha fazlasını arayan, her an bir şeyler öğrenmeye çalışan bir yolculuk.
Sonuç Olarak…
Hayatta bazen her şey net ve tamamlanmış değildir. 2 bölü 3’ün anlamı, belki de hayatın kendisinin bir yansımasıdır: bir eksiklik, bir boşluk, bir arayış… Ama bu, bir eksiklik olmaktan öte, bir tamamlanmamışlık duygusudur. Hepimiz farklı şekillerde bu boşlukları algılar ve farklı çözüm yolları ararız. Ali’nin mantıklı ve çözüm odaklı yaklaşımını, Ayşe’nin empatik bakış açısıyla birleştirerek daha derin anlamlara ulaşırız. Belki de bu dengeyi bulmak, hayatta yapmamız gereken en değerli şeydir.
Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Hayatınızdaki eksiklikleri nasıl hissediyorsunuz? Yorumlarda düşüncelerinizi paylaşarak bu tartışmaya katılabilirsiniz.