Floresan Kalem ve Kayseri’deki Bir Yaz Akşamı
O Günden Sonra Hiç Aynı Olmadım
Kayseri’nin sıcak yaz akşamlarında, nefes almak bile zorlaşırken, ben odama çekilip her zamanki gibi günlüğümü açmıştım. Çevremdeki gürültü, insanların halini aldığı şekilde kabuk bağlamış, sanki şehrin uğultusu artık her yerde yankı yapıyor gibiydi. Evde yalnızdım. Üzerimdeki huzursuzlukla, elimde kalemi sımsıkı tutuyordum. O kalemi, o floresan kalemi, hala hatırlıyorum. Birçok anı var içinde; yeri geldi gülümsetti, yeri geldi derin bir hüzne boğdu beni.
Her şey bir okul alışverişiyle başladı. Henüz 12 yaşındaydım, annemle birlikte bir kırtasiye dükkânına gitmiştik. O zamanlar, her şey bana çok büyüleyici gelirdi. Koca raflarda renkli defterler, parıldayan kalemler… Ama bir şey vardı ki, o raflar arasında bir ışıltı gibi parlıyordu: Floresan kalemler. Birkaç rengin içinden, turuncu olanı ilk sırada gördüm. Sanki bana bakıyordu. Ne yapacağımı bilmeden anneme yaklaştım ve o rengin kaybolmaması gerektiğini söyledim. Anlamıştı, annem de biliyordu, bu anın bende çok başka bir yere oturacağına.
O gün aldım floresan kalemi. O kalemle yazdığım her şey başka bir anlam taşımaya başladı. Yazdıkça yazasım geliyor, sanki kelimeler birden çok daha parlak, çok daha canlı oluyordu. İnsanlar ne kadar içe kapanmışsa, ben o kadar açıldım. Kalem her şeyin üstündeydi, herkesin dikkatini çekiyordu. Diğer kalemlerle yazdıklarım soluk, sıradan, sanki hiç kimse okumasın diye yazılmış gibi hissediyordu. Ama o floresan kalemle yazdığım her cümle daha canlıydı. İnsanlar, bazen başkalarının cümlelerinde göremediği bir anlamı buluyordu.
O Renkli Kalemle İlk Günlüğüm
Floresan kalemin ilk yazdıklarım üzerindeki etkisi o kadar büyüktü ki, her gün günlüğüme yeni bir şeyler eklemek istedim. O günleri hatırladıkça, her bir sayfa sanki dönüp bakılacak bir anıya dönüştü. Kalemin her dokunuşu, bir hayatın izini taşıyor gibiydi. İlk günlüğümü o kalemle yazmıştım. İçimdeki heyecanı, beni deli eden çocukça düşüncelerimi, korkularımı… Her şey kalemin parlak dokunuşlarıyla kâğıda dökülüyordu.
Ama sadece parlaklık değil, renk de vardı. O turuncu, sarı, yeşil floresan renkleri… Hep bir neşe, bir umut gibi parlıyordu. Yazarken, sanki her cümle bir umut taşıyor gibiydi. O kalemin her hareketi, günlüğüme yazdığım her şeyde bir iz bırakıyordu. İlk defa, yazdıklarım bir şeyleri anlatıyordu. Kalemin bana verdiği güç, kendimi bulmamı sağladı. Bazen, her şeyin üzerini kaplayan gri bulutları temizleyen bir gökkuşağı gibi hissettim.
Ama bazen de, o parlak renkler içinde kaybolduğumu düşündüm. Ne kadar yazarsam yazayım, ne kadar heyecanla kalemi elimde sımsıkı tutsam da, içimdeki boşluk hep oradaydı. O kadar parlak ve göz alıcıydı ki, bazen gerçekleri görmekte zorlanıyordum. Renkli kalemin ardında yatan gerçekleri görmek, bazen daha da acı oluyordu. Ama o anlar, beni duygusal anlamda büyüttü. Floresan kalemin ışığı altında gördüğüm her şey, bir bakıma beni ben yaptı.
Bir Anlık Hüzün
Bir gün, sabah erkenden uyandım. Yine sıcaktı ve odamda geçen her saniye bir ömür gibiydi. Elimi uzatıp kalemimi aldım. Floresan kalemim, o her zaman başucumda duran renkli kalem. Ama o gün bir şey eksikti. Kalemle bir şeyler yazmaya başladım ama içimdeki anlam boşluğuna bir türlü çözüm bulamıyordum. Çıkıp dışarıda yürüyüp biraz kafamı dağıtmak istedim. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, düşündüm. O renkli kalemin her bir dokunuşu, içimdeki umutları arttırmıştı ama şimdi… Şimdi, bir şeyler eksikti. O canlı renkler, bir an için solmuş gibiydi.
O an, floresan kalemin ne kadar güçlü bir simge olduğunu fark ettim. Renklerin bile geçici olduğunu, her şeyin bir dönem sonunda solduğunu… Ama bu, hayatın sona erdiği anlamına gelmiyordu. Bazen her şeyin grileştiği zamanlar olur, bazen renkler kaybolur. Ama sonra, tıpkı o kalemin yeniden parlaması gibi, her şey tekrar taze ve canlı bir şekilde doğar.
Floresan Kalem: Bir Sembol
Bazen ben, bazen de dünyadaki her şey benim için floresan kalem gibiydi. Renkli, parlayan ve o kadar önemli bir parça gibi duruyordu. Ama içindeki tüm duyguları, her şeyi göstermek istesem de, sonunda rengin bir süre sonra kaybolacağını ve zamanla solacağını unutmamalıyım.
O kalemle yazdıklarım, hayatımda bazen anlam bulduğunda bazen de kaybolduğunda bana hep hatırlatıyor. İçimdeki duyguları, hayal kırıklıklarını, umutları, hayalleri… Ama aynı zamanda, her şeyin geçici olduğunu da… Floresan kalemle yazmak, hayatımın ne kadar hızlı geçtiğini hatırlatıyor. Bazen tutkulu, bazen kaybolmuş ama her zaman bir anlamı olduğunu biliyorum. Bu kalem, içimdeki renkleri yansıtıyor. Renkler kaybolsa da, kalemin izleri hep kalacak.
Sonuçta, o kalemle yazdığım her şey, benim için çok değerli. Kimseye görünmeyen ama hep hissedilen bir ışık, bir renk… Floresan kalem, sadece yazılarımda değil, hayatımda da parlak ve önemli bir yer tutuyor.
Her gün, her an biraz daha renkli, biraz daha umut dolu yazılarla kaybolan zamanın peşinden gidiyorum. Floresan kalemim, bir gün tekrar parlayacak, yeniden hayatıma yeni renkler katacak. Kim bilir?